நாட்டில் உள்ள பொறியியல் கல்லூரிகள் திறமையான பட்டதாரிகளை உருவாக்கினாலும், வேலைவாய்ப்பில் மாணவர்கள் பின்தங்குவது பெரும் சவாலாக மாறியுள்ளது. அதிக கட்டணம் செலுத்தி தொழில்நுட்பக் கல்வி பயிலும் மாணவர்களில் பலர், வளாகத் தேர்வுகளில் தேவையான திறன்கள் இல்லாததால் வேலை பெற முடியாமல் தவிக்கின்றனர்.

இதற்கான முக்கிய காரணமாக “கற்றல் மொழி” குறித்த விவாதம் மீண்டும் எழுந்துள்ளது. ஒரு தரப்பு, தொழில்நுட்பப் படிப்புகளை தாய்மொழியில் கற்பித்தால்தான் மாணவர்கள் கருத்துகளை ஆழமாகப் புரிந்துகொண்டு திறனை மேம்படுத்த முடியும் என வலியுறுத்துகிறது. மற்றொரு தரப்பு, உலகளாவிய வேலைவாய்ப்புகளுக்காக ஆங்கில அறிவு அவசியம் என்பதால், ஆங்கிலமே பயிற்று மொழியாக இருக்க வேண்டும் எனக் கூறுகிறது.

நவீன உலகில் மொழியின் பங்கு மேலும் அதிகரித்துள்ளது. செயற்கை நுண்ணறிவு, இயந்திரக் கற்றல் போன்ற துறைகள் வளர்ந்துவரும் நிலையில், மனிதர் மற்றும் இயந்திரம் இடையேயான தொடர்பு மொழியின் மூலம் தான் நடைபெறுகிறது. எலான் மஸ்க் முன்னெடுத்து வரும் “நியூரோ லிங்க்” போன்ற முயற்சிகளும் மனித சிந்தனைகளை தொழில்நுட்பம் மூலம் பகிரும் எதிர்காலத்தை சுட்டிக்காட்டுகின்றன.

இந்த நிலையில், மொழி என்பது வெறும் தொடர்பு சாதனம் மட்டுமல்ல; அது அறிவை உருவாக்கும் அடித்தளமாகவும் உள்ளது. அறிவை வளர்க்கும் மொழி, தன்னையும் காலத்தோடு மாற்றிக் கொள்ள வேண்டியது அவசியம். இல்லையெனில் அந்த மொழியில் சேமிக்கப்பட்டுள்ள அறிவு காலப்போக்கில் பயன்பாட்டை இழக்கும் அபாயம் உள்ளது.

சுப்பிரமணிய பாரதியார் கூறியபடி, தமிழ் மொழி இனிமையும் செழுமையும் கொண்டது. ஆனால் அது சமகாலக் கல்வியுடன் இணைந்தால்தான் அதன் உண்மையான வலிமை வெளிப்படும். குறிப்பாக அறிவியல், தொழில்நுட்பம், மருத்துவம், சட்டம் போன்ற உயர்கல்வித் துறைகளில் தமிழ் பயிற்று மொழியாக வலுவாக நிலைநிறுத்தப்பட வேண்டும் என்ற கோரிக்கை அதிகரித்து வருகிறது.

இதன் மூலம் கல்வியில் சமநீதி மற்றும் சமத்துவம் நிலைநிறுத்தப்படுவதுடன், தாய்மொழி வழிக் கற்றலுக்கும் உரிய மதிப்பு கிடைக்கும். எனினும், உயர்கல்வியில் தமிழ் மொழி இன்னும் முழுமையான இடத்தைப் பெறாதது தற்போதைய நிலையாகவே இருந்து வருகிறது.